Χωριό (χριστουγεννιάτικο) η Θεσσαλονίκη

Χωριό (χριστουγεννιάτικο) η Θεσσαλονίκη

Της Μαρίας Σαμολαδά, δημοσιογράφου

Το Χριστουγεννιάτικο ως προσδιορισμός στην προκειμένη περίπτωση είναι περιττό. Η Θεσσαλονίκη, δυστυχώς είναι χωριό και χωριό θα μείνει, κυρίως εξαιτίας των ανθρώπων της.

Σαν μια οποιαδήποτε Κυριακή αντιμετωπίσαμε οικογενειακώς την προχθεσινή μέρα, σκεπτόμενοι ότι τελείωσαν τα «ανάμματα» των φώτων στα στολισμένα δέντρα του κέντρου της πόλης ενόψει των χριστουγεννιάτικων γιορτών…

Έτσι, ζήσαμε άθελά μας το «άναμμα» του δεύτερου δέντρου στην Πλατεία Αριστοτέλους…για την ακρίβεια στην Πλατεία Δικαστηρίων, στην περιοχή που όλο αυτό το διάστημα έχει μετατραπεί στην Ομόνοια της Θεσσαλονίκης, ένα σημείο του κέντρου που δεν περνάς ούτε μέρα – μεσημέρι.

Να ξεκαθαρίσουμε, για να μην παρεξηγηθούμε, ότι όλη η περιγραφή είναι βασισμένη σε προσωπική εμπειρία… γιατί έχουμε μάθει πρώτα να ζούμε και μετά να γράφουμε…

Σταθμεύσαμε, λοιπόν, στην Χαλκέων, προκειμένου να περιηγηθούμε σε όλο το Χριστουγεννιάτικο χωριό, από την κορυφή του μέχρι τη βάση του, στη Λεωφόρο Νίκης.

Ο κόσμος πολύς και όλων των «ειδών», τα δεντράκια που «οριοθετούν» το χωριό εντυπωσιακά και αν μπορούσαν να μείνουν όλο το χρόνο θα ήταν μια εξαιρετική οικολογική παρέμβαση.

Εκεί ανάμεσα στα μανιταρόσπιτα, ένα μεγάλο και εντυπωσιακό καρουζέλ και ένα τρενάκι, αλλά και τα χαρακτηριστικά ξύλινα σπιτάκια.

Σε όλα ουρές ταλαίπωρων γονέων που με τα βλαστάρια περιμένουν υπομονετικά για τη δική τους σειρά, πρώτα στα ταμεία και μετά στη μονόλεπτη ευχαρίστηση…

Φυσικά πάντοτε υπάρχουν οι θρασείς, οι άξεστοι, οι αγενείς που προσπαθούν να «χωθούν» στην ουρά, αποδεικνύοντας πώς η ατομική ευθύνη και συνείδηση μεταλλάσσει στο σύνολό της την κοινωνία και κάνει την ωραιότερη πόλη, ένα μίζερο χωριό.

Στάση πρώτη στο σπίτι του «Άι Βασίλη», μετά την αναμονή, λοιπόν, και την χαριτωμένη κυρία από κάποια σοβιετική περιοχή που προσπάθησε να περάσει από πάνω μας, αλλά και μια ηθοποιό που προσπαθεί να κάνει το χαρούμενο ξωτικό κερδίζοντας το μεροκάματο, μπαίνουμε!

Στο κέντρο του χώρου ο αληθοφανής Άγιος. Δεξιά ένας παλιός πάγκος με δυο στυλό πεταμένα και πίσω του μια βιβλιοθήκη που στο ψηλό ράφι έχει σελίδες με τα γράμματα προς τον «Σάντα Κλάους» που μόνον από πρωτοβουλία του γονιού μπορούσε το παιδί να μάθει ότι μπορεί να στείλει γράμμα… Αριστερά ένας πάγκος με το λάπτοτ και τον εκτυπωτή για να αγοράσεις τη φωτογραφία που βγήκες στο μονόλεπτο διάλογο με τον Άγιο… (εκεί ήταν και το μηχάνημα της ταμειακής, αν και δεν είδα να βγαίνει ταινία για τα 5ευρα που καταβάλλονταν…για την αναμνηστική φωτό)

Δίπλα ένα σπιτάκι με αλυσίδες στην πόρτα, δηλαδή μη επισκέψιμο προς το παρόν.

Δίπλα ένα μικρό «stage» όπου οι συνάδελφοι του ξωτικού, με ένα μικρόφωνο για τρεις, έδιναν μία παράσταση για όσους περικύκλωσαν τη σκηνή, γιατί για τους υπόλοιπους ήταν απλώς μία επιπλέον φασαρία στην υπάρχουσα οχλαγωγία.

Επόμενο σπιτάκι, το σπουδαστήριο των ξωτικών, επίσης με αναμονή για την είσοδο και μέσα ένα παιχνίδι αντανακλαστικών, το μόνο χωρίς πληρωμή και χωρίς επεξήγηση για το τι εφεύρεση είναι και για ποιους σκοπούς (το ξωτικό εκεί ήταν άρρωστο και κουρασμένο).

Επόμενο σπιτάκι, το πιο μεγάλο και φωτισμένο και στολισμένο και ανοιχτό! Αλλά… αλλά στην δίφυλλη ορθάνοιχτη πόρτα «σωματοφύλακες» δύο κυρίες, η μία με γούνα, και μία τρίτη δίπλα, σταματούν την αυθόρμητη είσοδο του παιδιού λέγοντας πως εδώ δεν μπορείτε να μπείτε, γιατί ακόμη κάνουν εργασίες!

Φροντίζουν όμως να μας ενημερώσουν ότι πρέπει να πάμε τις επόμενες μέρες γιατί θα πουλάνε πολύ ωραία πράγματα για να βοηθήσουν παιδιά που έχουν ανάγκη και παροτρύνουν το παιδί να φέρει τα παλιά του παιχνίδια και αναφέρουν τον ΦΟΔΣΑ! … και τώρα αρχίζει το καλύτερο…

Χάρη στη διαστροφή του επαγγέλματος, ρωτώ αν είναι από κάποιον σύλλογο ή φορέα, δεν απαντούν συγκεκριμένα, παρά μόνον ενδιαφέρονται μην τυχόν και «εισβάλει» το παιδί, καθώς μέσα υπάρχει κόσμος και στολισμός και κανείς που να κάνει εργασίες!

Καταλήγουν να μας πουν εμπιστευτικά ότι δεν μπορούμε να μπούμε, γιατί είναι μέσα «ο κύριος τάδε και κάνει πρόβα γιατί σε λίγο θα ανάψει το δέντρο»!

Έχουν ανάψει ήδη τα δικά μου λαμπάκια, θέτοντας το απλό ερώτημα, γιατί είναι ανοιχτό εφόσον δεν είναι επισκέψιμο; Διότι είναι άλλο να κάνουν ακόμη εργασίες για τον φιλανθρωπικό σκοπό και άλλο η φίρμα που θέλει την ησυχία της και ήρθε να κάνει πρόβα λίγα λεπτά πριν ανέβει στη σκηνή (ως επαγγελματίας).

Απάντηση καμία, από τις κυρίες που ζουν για κάτι τέτοιες στιγμές.

Απάντηση καμία, για το αν η φίρμα (που αμείβεται για αυτό;) ήρθε να κάνει πρόβα εκεί.

Μόνη τους προσπάθεια, σαν να απευθύνονται σε χαμηλής αντίληψης πολίτες, να προσπαθούν να μας πείσουν και να επιμένουν «ελάτε από αύριο, να βοηθήσετε τα παιδάκια που έχουν ανάγκη, θα είναι πολύ ωραία και θα έχει ωραία πραγματάκια να αγοράσετε…».

Δεν άντεξα.

Ομολόγησα την ιδιότητά μου, εξέφρασα την απογοήτευσή μου για τη στάση τους και επισήμανα ότι δεν μου έδωσαν πειστική απάντηση για την απαγόρευση της εισόδου.

Όσον αφορά τη φίρμα που θα έκανε την παρουσίαση, βγήκε στη σκηνή και είπε δύο προτάσεις! Δύο ολόκληρες προτάσεις! Πόση πρόβα χρειάζεται ένας επαγγελματίας για δύο προτάσεις όπου στη μία επανέλαβε τρεις φορές απλώς τις λέξεις ‘δέντρο άναψε’;

Συνεχίσαμε τη βόλτα μας, ξεπερνώντας τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, των τίποτα που θέλουν να είναι κάτι με κάθε ευκαιρία, ακόμη και κάνοντας τους πορτιέρηδες της «φίρμας».

Στριμωχτήκαμε για να περάσουμε από τα υπόλοιπα ανοιχτά αμιγώς εμπορικά σπιτάκια – πάγκους, με κατεύθυνση προς τη θάλασσα, διαπιστώνοντας ότι σε όλα κάτι πουλούσαν, κυρίως φαγητό, ποτά, καφέ και μερικά από εκείνα τα σκονισμένα αναμνηστικά που ταιριάζουν σε όλες τις εποχές, από την ΔΕΘ μέχρι το Χριστουγεννιάτικο χωριό!

Όταν φτάσαμε στην Εγνατία πέσαμε πάνω στην κλούβα της αστυνομίας! Τι δουλειά έχει μία ολόκληρη κλούβα της αστυνομίας στο Χριστουγεννιάτικο χωριό, στο χωριό που το λένε Θεσσαλονίκη;

Ξέρουμε ότι τα κρούσματα των επιτήδειων αυξάνονται ειδικά όπου υπάρχει συνωστισμός. Αλλά τόσο εμφανής αστυνομική δύναμη, αν δεν είναι επισκέψιμη η «κλούβα», μάλλον δεν βοηθά στην εικόνα που σχηματίζουν τα παιδιά και σίγουρα κρύβει συνολικά την εικόνα του «χωριού».

Περνώντας από το πέταλο της Αριστοτέλους, είδαμε στα τραπεζάκια και στα παγκάκια τους πρώην «θαμώνες» της Πλατείας Δικαστηρίων να περιμένουν έχοντας ήδη χαμένη την αίσθηση του χρόνου, να περάσουν οι γιορτές και να επιστρέψουν στο στέκι τους, εκεί που μπορούν να κάνουν από αγορά μέχρι χρήση όλων των παράνομων ουσιών.

Μετά είδαμε κάτι «έργα τέχνης» που δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς απεικονίζουν… μπορεί να φταίει ότι είμαστε από χωριό…
Τη θέση τους στον στολισμό έδωσαν κάτι μεταλλικά πολύγωνα φωτιζόμενα και στη συνέχεια τα εντυπωσιακά πετούμενα πούπουλα μέσα στις γυάλες. (μεταξύ των τριών εικαστικών, τα πούπουλα, αν και εκτός εποχής, καθώς πηγαίνουν περισσότερο το Πάσχα, ήταν εντυπωσιακά και θα ήταν ωραιότερα αν επάνω δεν είχε από δαχτυλιές μέχρι κουτσουλιές).

Ξέχασα να σας πω ότι σε όλο το μήκος της Αριστοτέλους είναι στημένοι οι τρίγωνοι φωτισμένοι θόλοι. Ωραίοι, αλλά μάλλον όχι για τα σημεία που έχουν στηθεί και για το ρεύμα που καταναλώνουν, καθώς με το φως της μέρας είναι απλώς κάτι σιδερένια πράγματα.
Αριστοτέλους, πριν τη Τσιμισκή, ήρθαμε αντιμέτωποι με την Αλήθεια του Χριστού!

Ω, ναι, ένας γραφικός τύπος, κήρυττε το λόγο του Χριστού μέσα από ένα μικρόφωνο και ένα ηχείο όπου ακουγόταν όλο το παραλήρημα του προσηλυτισμού στην αίρεση του, ενώ υπήρχε και ένας ακόμη που έδινε στους περαστικούς σχετικά φυλλάδια. Ανενόχλητοι.

Σε ποια ευρωπαϊκή πόλη, ο κάθε τρελός ή απατεώνας μπορεί να πάρει ένα μικρόφωνο και να αρχίσει να φωνάζει στην κεντρικότερη πλατεία της πόλης (ακολουθεί σχετικό βίντεο); Και για αυτό είμαστε χωριό. Και όχι Χριστουγεννιάτικο.

Ο διάκοσμος στη διαδρομή από την Τσιμισκή μέχρι τη Μητροπόλεως είναι ό,τι πιο καλαίσθητο και αρμονικό με το μεγαλείο της αρχιτεκτονικής της Αριστοτέλους, χάρη στο επιβλητικό και ιστορικό ξενοδοχείο που στόλισε τις χαρακτηριστικές καμάρες με τα στεφάνια.

Από την Μητροπόλεως και μέχρι την παραλία, η ντροπή του χωριού, καθώς στο κέντρο της πλατείας (στην άκρη βρίσκεται το άγαλμα του Αριστοτέλη, του οποίου έχουν βάψει τα νύχια του ποδιού με κόκκινο μανό), κυριαρχεί ένα γυάλινο κλουβί πάνω σε μια εξέδρα, ενός ραδιοφώνου, εντελώς νέου και εντελώς αγνώστου.

Και αναρωτιέμαι, παρότι δεν έχω απολύτως κανέναν συμφέρον, τουναντίον, με ποιο σκεπτικό τοποθετείς στην καρδιά της πόλης έναν ιδιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό που μετράει ώρες ή μέρες στον «αέρα», όταν το πρώτο ιδιωτικό ραδιόφωνο της πόλης έχει κάνει παράδοση την παρουσία του εκεί, πιο πάνω, πιο διακριτικά και φυσικά με πιο ουσιαστικό ρόλο, δίνοντας βήμα στους πολίτες, αλλά και βοηθώντας στοχευμένα οικογένειες που πραγματικά έχουν ανάγκη;
Και υπάρχει κάτι, ακόμη χειρότερο.

Εφόσον ο Δήμος έχει το δικό του ιστορικό δημοτικό ραδιόφωνο, γιατί δεν βρίσκεται σε εκείνη τη θέση, όπου κανείς δεν θα μπορούσε να ασκήσει κριτική και να κάνει υποθέσεις και σκέψεις για το τι συμφέροντα εξυπηρετεί η συγκεκριμένη αδειοδότηση για τοποθέτηση αυτού του εξωγήινου κατασκευάσματος παράταιρου του στολισμού;

Τερματισμός στην Λεωφόρο Νίκης, όπου παραδέχομαι ότι οι Ρομά για πρώτη φορά έχουν υπακούσει και έχουν παρατάξει τους πάγκους και τις γεννήτριες τους στη σειρά δίνοντας τη δυνατότητα να δεις ταυτόχρονα καλαμπόκια και κάστανα στη φουφού, αλλά και μαλλί της γριάς.

Ωστόσο, αυτή είναι και η εικόνα που έχει όποιος διασχίζει το παραλιακό μέτωπο της πόλης, οι γεννήτριες των Ρομά!

Στην επιστροφή, αναγκαστικά ξαναπεράσαμε από το “stage”, όπου η οχλαγωγία έγινε χειρότερη με play back ελαφρολαϊκάποπ τραγούδια και κάτι μαλλιά να κουνιούνται ξέφρενα πάνω στη σκηνή.

Αυτή η ντεκαντάνς καλλιτεχνική επιλογή αμείφθηκε με 1.736 ευρώ και σίγουρα δεν είχε καμία συνοχή με την προηγούμενη βραδιά της Πρωτοψάλτη, της ορχήστρας, των πιάνων κλπ.

Αυτή είναι η εικόνα του χωριού, που λέγεται Θεσσαλονίκη.

Τα χωριά, τις πόλεις και τις χώρες τις χαρακτηρίζουν οι άνθρωποι της. Και εμείς έχουμε την ωραιότερη πόλη, αλλά με τι ανθρώπους;

Είμαστε η «αρπαχτή» των πρωτευουσιάνων, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Για αυτό την επόμενη φορά που θα με ρωτήσουν από ποιο χωριό είσαι; Ξέρω τι θα απαντήσω. Από τη Θεσσαλονίκη!

ΥΓ: Καλά Χριστούγεννα!

*ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι απόψεις του αρθρογράφου είναι προσωπικές και δεν απηχούν τις απόψεις του GRTimes

Δείτε τις ειδήσεις από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο στο GRTimes.gr

Ακολουθήστε το GRTimes στο Google News και ενημερωθείτε πριν από όλους

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

go-to-top