Τέσσερις ισπανικές ταινίες που θα σας καθηλώσουν!

Τέσσερις ισπανικές ταινίες που θα σας καθηλώσουν!

Ρεπορτάζ: Δημήτρης Βοσνάκης

Καθώς βαίνουμε (όπως φαίνεται) αισίως προς χαλάρωση των μέτρων για τον Covid-19, τι καλύτερο από μια ταινιούλα στο σπίτι, παρέα με τους αγαπημένους μας. Οι προτάσεις του GRTimes απόψε, λοιπόν, αποτελούνται από τέσσερις ιδιαίτερες ισπανόφωνες ταινίες, γεμάτες σασπένς, που θα σας κάνουν να μην ξεκολλάτε. Άντε και καλή λευτεριά…!

 

Αόρατος επισκέπτης (Contratiempo) (2016)

Πλοκή: Ο Αντριάν Ντόρια, νέος επιχειρηματίας στο αποκορύφωμα της καριέρας του, ξυπνά κλειδωμένος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, ενώ δίπλα του βρίσκεται το νεκρό σώμα της ερωμένης του, Λάουρα. Χωρίς να μπορεί να εξηγήσει το πως βρέθηκε εκεί, αλλά και να βρει άλλοθι για το έγκλημα, ο Ντόρια προσλαμβάνει την Βιρτζίνια Γκότμαν, διακεκριμένη δικηγόρο, για να τον υποστηρίξει. Μέσα σε μία νύχτα, οι δυο τους θα πρέπει να συνεργαστούν για να ξεκαθαρίσουν τι έχει συμβεί, ξεκινώντας έναν ξέφρενο αγώνα δρόμου ενάντια στο χρόνο, αλλά και σε όλους τους νόμους της λογικής.

Πρόκειται για μια ταινία του ανατρεπτικού Ισπανού σκηνοθέτη Οριόλ Πάουλο, η οποία είναι πιστή στο μοτίβο των ισπανικών θρίλερ, με συνεχείς ανατροπές και αγωνία που σε κρατά επί 1μιση ώρα σε εγρήγορση και θες να δεις τι θα γίνει παρακάτω. Αρκετά καλοφτιαγμένο και χωρίς τρύπες στο σενάριο, είναι σίγουρο ότι θα σε συναρπάσει.

 

Το σώμα (El cuerpo) (2012)

Άλλη μια ταινία του Οριόλ Πάουλο, στο ίδιο περίπου μοτίβο με το Contratiempo, κάτι που σημαίνει ότι αν σας άρεσε η παραπάνω, θα τη δείτε back to back.

Πλοκή: Το σώμα μιας γυναίκας εξαφανίζεται από το νεκροτομείο κάτω από ανεξήγητες συνθήκες. Μέσα σε μια νύχτα, ένας αστυνομικός επιθεωρητής πρέπει να διερευνήσει τη μυστηριώδη απώλεια με τη βοήθεια του χήρου συζύγου. Μήπως όμως ο θάνατος δεν σημαίνει πάντα το τέλος;

Όπως κάθε ψυχολογικό θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και το “El cuerpo” ακολουθεί όλα εκείνα τα στοιχεία “κλισέ” που το κατατάσσουν σε αυτή την κατηγορία: έντονα μυστηριακή και αγωνιώδης μουσική, jump scares που θα σε “τινάξουν” απ’ τον καναπέ, απόκοσμη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και γενικά όλα αυτά τα “ωραία” που εντείνουν το σασπένς του θεατή. Ακόμα να το ξεκινήσεις;;

Το δέρμα που κατοικώ (2010)

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την κορωνίδα των Ισπανών σκηνοθετών, που δεν είναι άλλη από τον Πέδρο Αλμοδόβαρ, φυσικά. Αρκετά εκκεντρικός για τις ορέξεις πολλών, με ταινίες οι οποίες χαρακτηρίζονται και ως αμφιλεγόμενες, παρ’ όλα αυτά ο Αλμοδόβαρ έχει ως στόχο να δώσει σε κάθε του δημιούργημα “τροφή για σκέψη” και πολλές φορές να σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Το ίδιο συμβαίνει και με “Το δέρμα που κατοικώ”.

Πλοκή: Με τη γυναίκα του να έχει υποστεί καθολικά εγκαύματα σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο Δρ. Ρομπέρ Λεντγκάρντ (Αντόνιο Μπαντέρας), διαπρεπής πλαστικός χειρουργός, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα νέο δέρμα, για να την σώσει. Εκτός από τα χρόνια και τα χρήματα που ξοδεύει στην έρευνα και τα πειράματά του, ο Ρομπέρ χρειάζεται τρία ακόμα πράγματα: κανέναν ενδοιασμό, έναν συνεργό κι ένα ανθρώπινο πειραματόζωο. Οι ενδοιασμοί δεν υπήρξαν ποτέ πρόβλημα. Η Μαρίλια, η γυναίκα που τον φρόντιζε απ’ τη μέρα που γεννήθηκε, είναι η πιο πιστή συνεργός. Όσο για το ανθρώπινο πειραματόζωο…

Ταινία για γερά στομάχια, ομολογουμένως, καθώς αποτυπώνει την ανθρώπινη διαστροφή με τον πιο ωμό τρόπο, πολύ μακριά από όσα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.

Να σημειωθεί, τέλος, ότι ο Αλμοδόβαρ συνεργάζεται για πρώτη φορά μετά από 20 ολόκληρα χρόνια με τον Μπαντέρας (από το “Δέσε με” το 1990) και το αποτέλεσμα είναι, αν μη τι άλλο, καθηλωτικό. Μένει να το διαπιστώσετε μόνοι σας…

Η πλατφόρμα (The platform) (2019)

Για το τέλος κρατήσαμε τη “φρέσκια” και πιο αμφιλεγόμενη (βάσει κριτικών) ταινία όλων των παραπάνω, ένα φουτουριστικό θρίλερ του Galder Gaztelu-Urrutia, το οποίο ήρθε για να “ταράξει τα νερά” με τα βαθιά του νοήματα.

Πλοκή: Σε μια φυλακή διαφορετική από τις άλλες, οι φυλακισμένοι ζουν σε επίπεδα με μια τρύπα στη μέση από όπου περνάει ένα τεράστιο τραπέζι με εκλεκτά εδέσματα. Αυτοί που ζουν στα πάνω επίπεδα, τρώνε σαν βασιλιάδες. Όσο όμως το τραπέζι κατηφορίζει στα χαμηλότερα επίπεδα, τα αποφάγια των προηγούμενων όλο και λιγοστεύουν με αποτέλεσμα αυτοί που βρίσκονται κάτω να μένουν νηστικοί. Αυτή την κατάσταση, προσπαθεί να αλλάξει ένας καινούργιος κρατούμενος με κομμουνιστικές απόψεις, ο Γκόρενγκ, ο οποίος θέλει να μοιράσει τις μερίδες, έτσι ώστε να φτάσει το φαγητό ακόμα και στα πιο χαμηλά επίπεδα. Το εγχείρημά του σαφώς δύσκολο, στα όρια του ακατόρθωτου, καθώς όταν ο άνθρωπος πεινάει, βγαίνουν από μέσα του τα πιο ζωώδη ένστικτα. Θα τα καταφέρει;

Πρόκειται για ένα αλληγορικό θρίλερ, το οποίο θίγει ουσιαστικά τις “τρύπες” του καπιταλιστικού συστήματος. Περιγράφεται με σαφήνεια το πώς στις σύγχρονες κοινωνίες, οι υψηλότερες κοινωνικές τάξεις απολαμβάνουν όλα τα προνόμια και οι φτωχοί και παραγκωνισμένοι άνθρωποι των χαμηλότερων στρωμάτων, δηλαδή στην ταινία τα άτομα των τελευταίων επιπέδων, μένουν νηστικοί και εξαθλιωμένοι φτάνοντας στο σημείο να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν.

Σίγουρα μια ταινία που έχει πολλά να μας πει, αρκεί να έχουμε ανοιχτά μάτια και αυτιά για να τα αφουγκραστούμε.

Μόνο μια συμβουλή για το τέλος. Να μην έχετε φάει πριν τη δείτε. Για ευνόητους λόγους…

Δείτε τις ειδήσεις από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο στο GRTimes.gr

Ακολουθήστε το GRTimes στο Google News και ενημερωθείτε πριν από όλους

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ