Αυλαία στο επετειακό 50ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ

Αυλαία στο επετειακό 50ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ

Για τους δημιουργούς και λάτρεις του σινεμά, οι ημερομηνίες διεξαγωγής διεθνών φεστιβάλ και κυκλοφορίας νέων ταινιών αποτελούν μονάδα μέτρησης χρόνου. Έτσι, για εκείνους, ενώ ο πρώτος μήνας του 2021 πέρασε κάπως ήσυχα και αδιάφορα, ο Φεβρουάριος παρουσιάζει την ευκαιρία για αφύπνιση έμπνευσης και ένα ενδυναμωμένο κοινό αίσθημα δημιουργικότητας με την διεξαγωγή του 50ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ που έλαβε χώρα την πρώτη βδομάδα του μήνα.

Ρεπορτάζ: Βασιλεία Καλαφάτη

Υπό τη νέα διεύθυνση της Βάνια Καλούτζερικ και τις συνθήκες περιορισμού που επέφερε ο Covid-19, η φετινή επετειακή έκδοση διεξάχθηκε εναλλακτικά αλλά χωρίς εκπτώσεις όσον αφορά την ποιότητα. Κατά το πρώτο μέρος του 50ου Φεστιβάλ (το δεύτερο αναμένεται να πραγματοποιηθεί μεταξύ 2 και 6 Ιουνίου), το κοινό συναντήθηκε διαδικτυακά για να θυμηθεί τον υπόλοιπο κόσμο εξερευνώντας και τιμώντας τις διεθνείς ταινίες που επιλέχθηκαν για διαγωνισμό και παρακολουθώντας στις οθόνες του, συζητήσεις με διακεκριμένους καλλιτέχνες του χώρου.

Για το διεθνές αγωνιστικό τμήμα Limelight προβλήθηκαν ταινίες που ξεχώρισαν φέτος για τον arthouse χαρακτήρα τους, συμπεριλαμβανομένης της ταινίας Riders of Justice του Άντερς Τόμας Γιάνσεν,  της οποίας η διεθνής πρεμιέρα άνοιξε το φετινό φεστιβάλ. Με πρωταγωνιστή τον Μαντς Μίκελσεν, ίσως στο αποκορύφωμα της καριέρας του, η ταινία υπενθυμίζει τι θα πει να νιώθει κανείς ζωντανός, αναδεικνύοντας όλα αυτά που αποτελούν την ίδια τη ζωή: αγάπη, απώλεια, χιούμορ, συλλογικότητα και πράξη. Πέρα όμως από πρόσβαση στο σύμπαν του Γιάνσεν, στο κοινό προσφέρθηκε ένα πάσο για τα παρασκήνια κατά τη συζήτηση που οργανώθηκε με καλεσμένο τον Μίκελσεν, ο οποίος περιγράφει την ταινία ως «δράμα συναντά παραφροσύνη». Ο Δανός ηθοποιός επισήμανε την ταύτιση ως το μέσο ενσωμάτωσης του ρόλου, τη σημαντικότητα της ευθύτητας μεταξύ σκηνοθέτη και ηθοποιού και μίλησε για τις προφορές, τη μεταγλώττιση και  την προσωπική του εξέλιξη, κατά την Ευρωπαϊκή και Χολιγουντιανή του πορεία.

Λιγότερο έμπειρη αλλά εξίσου σχολαστική με τη δουλειά της, η Γεωργιανή σκηνοθέτης Ντέα Κουλουμπεγκασβίλι εντυπωσιάζει με το κινηματογραφικό της ντεμπούτο Beginning, η ιστορία μιας γυναίκας που ασφυκτιεί από τις πατριαρχικές πιέσεις σε βαθμό που αποξενώνεται από τον ίδιο της τον εαυτό. Πρόκειται για μία κινηματογραφική εμπειρία όπως την οραματίστηκε το γυναικείο βλέμμα και επενδυμένη από τη μουσική του Νίκολας Γιάρ, ο οποίος συμμετείχε σε έναν οξυδερκή διάλογο με τη σκηνοθέτη, σχετικά με τη διαδικασία συν-δημιουργίας ενός «ηχοτοπίου».

Μία αλλιώτικη επιλογή αποτελεί η μινιμαλιστική διασκευή του ομώνυμου θεατρικού της Μαργκερίτ Ντυράς, Suzzane Andler. Υπό την κατεύθυνση του σκηνοθέτη Μπιενουά Ζακότ, η ταινία γυρίστηκε στην Κυανή Ακτή με  τα μέλη της παραγωγής όχι μόνο να δουλεύουν αλλά και να μένουν στη βίλλα όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα. Ο Ζακότ και η πρωταγωνίστρια Σάρλοτ Γκένσμπουργκ συμμετέχουν στη συζήτηση για τη στενή, «συμπονετική» συνεργασία καλλιτεχνών και για τις ποικίλες κινηματογραφικές πρακτικές κατά το φάσμα των τελευταίων δεκαετιών. Στο Suzanne Andler η Γκένσμπουργκ υποδύεται μία γυναίκα το 1960, διχασμένη μεταξύ της συμβατικής ζωής που ξέρει και την αυτόνομη ζωή που θέλει να γνωρίσει, παλεύοντας να ανακτήσει ισορροπία, μία πάλη εξαιρετικά σχετική με τους προβληματισμούς που ακολουθούν της γυναίκες ως το σήμερα.

Στο σινεμά παρατηρείται ένα διαχρονικό μοτίβο όσον αφορά την ικανότητα μίας οικείας, προσωπικής ιστορίας να πυροδοτεί κάποιου είδους κίνησης ή συγκίνησης στο θεατή, την περιέργεια να εμβαθύνει, την ανάγκη να καταλάβει. Και ενώ η ταύτιση με τον χαρακτήρα διευκολύνει το κοινό να δώσει προσοχή, η ενσυναίσθηση μας διευκολύνει να νοιαστούμε, κάτι έντονα αντιληπτό από διεθνείς ταινίες εθνογραφικού και πολιτικού περιεχομένου, επάξιες έκθεσης και αναγνώρισης. Έτσι, με το φετινό βραβείο Special Jury Award τιμήθηκαν δύο διεισδυτικές ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων: το I Comete του Γάλλου Πασκάλ Τανιάτι, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως μια «ερωτική επιστολή προς την ανθρωπότητα» λόγω της ακέραιας απεικόνισης των ανθρώπων και της μεταξύ τους σχέσης ένα καλοκαίρι στην απομονωμένη Κορσική, και το κοσοβαρικό, εξαιρετικά καλαίσθητο δράμα ενηλικίωσης της Νορίκα Σέφα με τίτλο Looking for Venera.

Από το κύριο διαγωνιστικό τμήμα νικήτρια ταινία αναδείχθηκε το Pebbles του Βινόθρα Π.Σ., για την τολμηρή αλλά επιμελή διαχείριση θεμάτων όπως η ενδοοικογενειακή βία και η πολυπλοκότητα της πατρότητας στο πλαίσιο ενός ξερού ινδικού χωριού, όπου η δυναμική μεταξύ αντρών και γυναικών είναι ευμετάβλητη. Στη δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία διακρίθηκε το αργεντινό The Dog Who Couldnt be Tamed της Άνα Κατζ, μία απλή αλλά ιδιαίτερα τρυφερή ιστορία ενός άνδρα αντιμέτωπου με τη δυσκολία της απόκτησης κάποιας σταθεροποίησης στις μέρες και τη ζωή του.

Άλλα βραβεία απονεμήθηκαν στην δημιουργό Κέλλυ Ρέιχαρντ (βραβείο Roby Muller) για τον συνεπή τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τη δημιουργία εικόνων, στην γαλλική ταινία La nuit de rois του Φιλίπ Λακότ (βραβείο Youth Jury) και στο the Edge of Daybreak του Τυνήσιου Ταίκι Σακπίσιτ (βραβείο FIPRESCI). Το κοινό ξεχώρισε με τις ψήφους του το Quo Vadis, Aida? της Τζασμίλα Ζμπάνικ, μια επώδυνη μα αναγκαία ματιά στις ιστορικές πληγές της Βοσνίας Ερζεγοβίνης. Από το διαγωνιστικό τμήμα μικρού μήκους διακρίθηκε το πολύχρωμο Manifesto της Αν Χιορτ Γκούτου το οποίο αποδίδει φόρο τιμής στη δημιουργική ελευθερία με τη βοήθεια της τεχνικής ντοκιμαντέρ.

Το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ, όπως κάθε διεθνές φεστιβάλ, μας υπενθυμίζει πως το σινεμά υπερβαίνει τα φιξαρισμένα όρια του χρόνου, του χώρου και της πραγματικότητας, ανοίγοντας στο κοινό πόρτες προς ανεξερεύνητα μέρη, γεωγραφικά και συναισθηματικά. Πιο έντονα από κάθε άλλη φορά λοιπόν, για θεατές που έχουν στερηθεί την ευκαιρία κινητικότητας και διάδρασης, για καλλιτέχνες που έχουν στερηθεί πηγές έμπνευσης και τρόπους έκφρασης, το πρώτο μέρος της φετινής έκδοσης ξεκίνησε την κατάλληλη στιγμή. Μένουμε έτσι με την ελπίδα πως παράλληλα με το επικείμενο δεύτερο μέρος του 50ου Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, το κύριο μέρος του 62ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που αναμένεται επίσης να διεξαχθεί τον Ιούνιο, θα εμπεριέχει κόσμο στις αίθουσες, εισιτήρια στο χέρι και πάρτυ. Πολλά πάρτυ.

 

Δείτε τις ειδήσεις από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο στο GRTimes.gr

Ακολουθήστε το GRTimes στο Google News και ενημερωθείτε πριν από όλους

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ